Böyle de bir hayat var burada. Bu rengarenk tekerlekli sandalye bir tatlı kız çocuğunun. Hiç hareket edemiyor, hiç, kafasını, ayağını, vücudunu oynatamıyor, hiç bir kasına hakim değil gibi, öyle yatıp kalıyor yatırdıkları yerde. Sade tek eli ile ( öteki dirsekten yok zaten) yerden aldığı kumları avucunun içinden süzüyor, öyle öyle oynuyor, ufku seyrediyor, rasta saçlı, iki kadın nöbetleşe kitaplar okuyorlar uzanıp yanına, arada değişik aletlere yatırıp yüzdürüyorlar, gün böyle geçiyor onlara, tuhaf bir huzur var üstlerinde, bir sakinlik, neredeyse hiç konuşmuyorlar. Sabrı, mücadeleyi, kabullenmeyi daha bir çok şeyi vakur duruşları zaten anlatıyor.